Αρχείο

Τι είναι το βιβλίο για μένα;

lengua

Το βιβλίο για μένα είναι ένα ταξίδι σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε ένα κόσμο που θα μπορούσε να υπάρξει και ίσως υπάρχει όχι μόνο στην καρδιά του συγγραφέα αλλά και των αναγνωστών του. Είναι ένας κόσμος πλασμένος με λέξεις που αποδίδει καλύτερα από κάθε ταινία τις εικόνες της ιστορίας του. Είναι ένας κόσμος πλασμένος από τη ζωή και για τη ζωή. Μια πνοή ανέμου που μπορεί να σε συνεπάρει και να αλλάξει ριζικά κάθε σκέψη σου, κάθε φιλοδοξία σου, κάθε όνειρό σου, κάθε τμήμα του εαυτού σου και να σου χαρίσει τη δύναμη που χρειάζεσαι για να παλέψεις ενάντια στο φόβο σου, στο δισταγμό σου… Είναι πηγή ελπίδας κι αναπάντεχος σύμβουλος στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας.

Όταν νιώθεις πως κάτι λείπει από τη ζωή σου…

Ακόμη κι όταν όλα στη ζωή σου πάνε καλά, υπάρχει κάτι που η ψυχή σου αναζητά εναγωνίως…

sad-man

Κουρασμένος μετά τη δουλειά γυρνά στο σπίτι. Δεν ήταν η πολύωρη εργασία στο γραφείο που τον είχε κουράσει. Όχι. Όλοι τον θεωρούσαν επιτυχημένο στη δουλειά του και η αλήθεια είναι ότι ήταν ένας άριστος επαγγελματίας. Είχε μια πολύ καλή θέση στην εταιρία και ο μισθός του ήταν εξίσου ικανοποιητικός. Κι όμως, ένιωθε ότι κάτι έλειπε από τη ζωή του.

Είχε βαρεθεί την καθημερινή του ρουτίνα. Κάθε μέρα ξυπνούσε, πήγαινε στο γραφείο κι όταν επέστρεφε στο σπίτι, μαγείρευε και ξεκουραζόταν. Αυτό βέβαια κάνουν όλοι, αλλά τον ίδιο δεν τον γέμιζε αυτός ο τρόπος ζωής. Ένιωθε ένα βάρος στο στήθος του. Μια μελαγχολία τον καταλάμβανε κάθε βράδυ που επέστρεφε στο σπίτι. Πάντα το ίδιο ερώτημα στροβιλιζόταν στο νου του: «Και σήμερα τι κατάφερα; Τι πρόσφερα σε αυτό τον κόσμο;» Πάντα φυσικά η ίδια ενοχλητική απάντηση αναδυόταν από το υποσυνείδητό του «Τίποτα. Πάλι τίποτα».

Ήξερε ότι αυτό έλειπε από τη ζωή του κι ότι αυτό αποτελούσε την καθημερινή πηγή της μελαγχολίας του. Ένιωθε ότι δεν πρόσφερε κάτι σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είχε κάνει κάτι για να αφήσει το δικό του αποτύπωμα σε αυτή τη γη. Ήθελε να κάνει κάτι σημαντικό. Το ήξερε ότι μπορούσε και το ένιωθε πως το είχε ανάγκη.

Βυθισμένος στις σκέψεις του, προσπαθούσε να βρει μια λύση ώστε να ανακουφιστεί το φορτίο που βάραινε την ψυχή του. Ξαφνικά μια σκέψη διαπερνά το νου του. Το πρόσωπό του φωτίστηκε. Είχε βρει τη λύση. Ήξερε ότι έπρεπε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να τη διαμορφώσει όπως εκείνος πραγματικά ήθελε.

Σηκώθηκε από τον καναπέ κι αφού ντύθηκε, κλείδωσε την πόρτα του διαμερίσματός του κι άρχισε να περπατά με γρήγορα κι ανυπόμονα βήματα. Μετά από λίγη ώρα, είχε επιτέλους φτάσει.

Το κτήριο ενός ορφανοτροφείου υψωνόταν μπροστά του. Όχι. Δεν είχε πάει εκεί για να αφήσει τρόφιμα για τα παιδιά. Δεν είχε πάει εκεί για να τους κάνει μια σύντομη επίσκεψη ώστε να νιώσει για λίγο καλύτερα με τον εαυτό του και στη συνέχεια να επιστρέψει στην καθημερινότητά του. Δεν ήθελε να ανακουφιστεί προσωρινά το τόσο βάρος που ένιωθε. Αντιθέτως, ήθελε να βρει μια μόνιμη λύση.

Η υπεύθυνη του ορφανοτροφείου πλησίασε στην πύλη και του είπε:

«Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω, κύριε;»

«Θα ήθελα να εργαστώ ως εθελοντής και να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ αυτά τα παιδιά», είπε και πριν προλάβει καν να ολοκληρώσει την πρότασή του η ψυχή του φάνηκε να γαληνεύει.

Είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό ακριβώς χρειαζόταν. Η έμμισθη εργασία μπορεί να κάλυπτε τις υλικές του ανάγκες αλλά ο άνθρωπος δεν αποτελείται μόνο από σώμα αλλά κι από ψυχή. Αυτό είναι κάτι που όλοι το ξεχνούν και παρασύρονται στους γρήγορους ρυθμούς της ζωής τους περιφρονώντας το ψυχικό βάρος τους που διαρκώς αυξάνεται. Ο άνθρωπος δεν έχει μόνο ανάγκη από λεφτά, αλλά χρειάζεται να νιώθει κι ότι προσφέρει κάτι σε αυτόν τον κόσμο. Η εθελοντική εργασία, λοιπόν, είναι ένας τρόπος να γεμίσει κανείς αυτό το κενό που νιώθει και να απαλύνει τον πόνο του. Η ψυχική ικανοποίηση που αισθάνεσαι με την εθελοντική εργασία δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο. Εσείς τι κάνετε για να απαλύνετε το ψυχικό σας βάρος; Μήπως ήρθε η ώρα να το σκεφτείτε;

Πηγή εικόνας: http://www.bite.ca/bitedaily/2012/04/how-to-get-away-with-murder/sad-man-2/

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εξής ιστοσελίδα:

http://www.polispost.com/article/38593/otan-niotheis-pos-kati-leipei-apo-ti-zoi-soy

Προσοχή γιατί οι ευχές πραγματοποιούνται!

Πιστεύετε πραγματικά ότι η πραγματοποίηση των ονείρων μας μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους; Ξανασκεφτείτε το.
stock-footage-man-walking-on-beach-and-looking-at-the-sea-slow-motion

Ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει και στην παραλία ένας άντρας περπατάει ατενίζοντας το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα. Θα έλεγε κανείς πως απολαμβάνει τη σιωπή αφού το μόνο που ακούγεται είναι ο παφλασμός των κυμάτων. Κι όμως, η φωνή των σκέψεών του δεν του επιτρέπει να απολαύσει τη στιγμή.

Το κινητό χτυπάει. Είναι η αρραβωνιαστικιά του. Την αγαπά πραγματικά πάρα πολύ αλλά δεν θέλει να της μιλήσει ακόμη. Δεν είναι έτοιμος. Θέλει να πάρει άλλη μια βαθιά ανάσα. Μήπως έκανε λάθος; Μήπως έπρεπε να μην κυνηγήσει τα όνειρά του; Πώς είναι δυνατόν η ζωή ενός ανθρώπου να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη τόσο γρήγορα; Πώς είναι δυνατόν να δει κανείς τις ευχές του να πραγματοποιούνται και να μετατρέπονται ταυτόχρονα σε ένα φριχτό εφιάλτη;

Δεν θέλει να τη δει. Δεν ξέρει πώς να την αντικρύσει ξανά στα μάτια και να της πει τι έχει συμβεί. Τα είχε καταφέρει. Είχε εκπληρώσει ένα όνειρο ζωής. Είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει μια μεγάλη του φιλοδοξία. Το αφεντικό του επιτέλους είχε καταλάβει την αξία του και του είχε δώσει προαγωγή. Ποιο άλλο θα μπορούσε άλλωστε να είναι το όνειρο ενός εργαζομένου παρά να εξελιχθεί στον επαγγελματικό τομέα και ταυτόχρονα φυσικά να αυξήσει και το εισόδημά του; Ποια ωραιότερη ανακοίνωση από αυτή θα μπορούσε να κάνει στην αρραβωνιαστικιά του;

Με έναν αργό βηματισμό ο άντρας άρχισε να απομακρύνεται από την παραλία. Είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει τους φόβους του. Είχε έρθει η ώρα να αποκαλύψει την αλήθεια. Δεν ήταν έτοιμος να το κάνει, αλλά ήξερε πως έτσι έπρεπε να γίνει. Ούτως ή άλλως και να ήθελε να το κρύψει, κάτι τέτοιο θα ήταν ανέφικτο.

Ακούγονται τρία χτυπήματα στην πόρτα. Η αρραβωνιαστικιά του τον υποδέχεται με μια μεγάλη αγκαλιά και ένα γλυκό φίλι. Πόσο την είχε ανησυχήσει σήμερα; Βλέπετε τον έψαχνε ώρες ατελείωτες κι εκείνος δεν απαντούσε στο κινητό του. Της πιάνει τα χέρια με τρυφερότητα και κάθονται στον καναπέ. Παίρνει άλλη μια βαθιά ανάσα και λέει: «Το αφεντικό μου σήμερα μου έδωσε προαγωγή και αύξηση». Μόλις το άκουσε αυτό η αρραβωνιαστικιά του ήταν έτοιμη να τον αγκαλιάσει και να τον πνίξει στα φιλιά, αλλά κάτι στον τόνο της φωνής του την έκανε να συγκρατηθεί. Με τον τρόπο που μιλούσε ήταν ξεκάθαρο ότι τα νέα που ήθελε να της ανακοινώσει δεν ήταν καλά.

«Μου ανέθεσε τη διεύθυνση του παραρτήματός μας στο εξωτερικό, στην Ελβετία», είπε ο άντρας. «Και δέχτηκα», πρόσθεσε απαντώντας στο ερευνητικό βλέμμα της γυναίκας.

Αυτό ήταν ανέκαθεν το όνειρό του. Ήθελε να αναλάβει κάποια στιγμή ο ίδιος εξ ολοκλήρου τη διεύθυνση ενός παραρτήματος της εταιρείας. Ποτέ, όμως, δεν είχε φανταστεί πως το όνειρό του θα πραγματοποιείτο με τον πιο εφιαλτικό τρόπο. Είχε ζυγίσει τα πράγματα. Ήθελε να ακολουθήσει τη φιλοδοξία του κι έτσι αποφάσισε να φύγει στο εξωτερικό. Η αρραβωνιαστικιά του φυσικά θα έπρεπε να μείνει πίσω διότι η δουλειά της ήταν στην Ελλάδα.

Οι δρόμοι τους χώρισαν. Ο άντρας έφυγε και πήγε στο εξωτερικό. Εκεί πραγματικά κατάφερε να εκπληρώσει ένα επαγγελματικό του όνειρο. Δούλευε ώρες ατελείωτες στο γραφείο του. Δεν είχε πλέον χρόνο για τον εαυτό του και φυσικά δεν είχε πια και φίλους όπως παλιά. Γνωστούς είχε πολλούς αλλά αμφέβαλλε αν κάποιος από αυτούς τον αγαπούσε πραγματικά. Όσοι τον πλησίαζαν, βλέπετε, τον έβλεπαν ως το διευθυντή της εταιρείας. Δεν ήταν, όμως, έτσι. Δεν ήταν απλώς ο διευθυντής της εταιρείας. Ήταν και άνθρωπος.  Αυτό, όμως, φαινόταν να διαφεύγει σε όλους. Πλέον είχε πολλά χρήματα, μεγάλο σπίτι, πισίνα, ακριβά αμάξια. Του έλειπε, όμως, κάτι που είχε παλιά: ανθρώπους που να τον αγαπούν πραγματικά. Να τον αγαπούν για αυτό που είναι. Όχι για το κοινωνικό του κύρος. Όχι για τον υλικό του πλούτο. Πόσο ευτυχισμένος ήταν παλιά κι ας μην το ήξερε τότε! Πόσο είχε μετανιώσει!

Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι νόμιζουμε ότι ξέρουμε τι θέλουμε από τη ζωή μας αλλά όταν το αποκτήσουμε συνειδητοποιούμε πόσο άδικο είχαμε. Παντού γύρω μας ακούμε ανθρώπους να λένε πως θέλουν να κερδίσουν το λαχείο, να γίνουν διευθυντές, να γίνουν πλούσιοι ή διάσημοι. Αν, λοιπόν, πιστεύετε ότι ο πλούτος ή το κοινωνικό κύρος φέρνουν την ευτυχία, ξανασκεφτείτε το. Τι θα προτιμούσατε να έχετε στη ζωή σας: υλικά αγαθά και κοινωνική αναγνώριση ή αληθινή αγάπη; Προσοχή γιατί καμιά φορά οι ευχές πραγματοποιούνται!

Πηγή φωτογραφίας:

http://footage.shutterstock.com/clip-1674973-stock-footage-lonely-man-walks-on-empty-deserted-beach-waves-wash-shore-sands.html

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εξής ιστοσελίδα:

http://www.polispost.com/article/34159/prosochi-giati-oi-eyches-pragmatopoioyntai!-

Όταν η διακριτικότητά μας μπορεί να αποβεί μοιραία..

crying-woman

Το λεωφορείο είναι σχεδόν γεμάτο. Όλοι είναι αγχωμένοι, ο καθένας για τα δικά του προβλήματα. Σκέφτονται την οικονομική τους κατάσταση, τα οικογενειακά τους προβλήματα, θέματα υγείας, εργασίες που τους έχουν ανατεθεί από τη δουλειά τους… Ένας ήχος τους αφυπνίζει όλους από αυτές τις πολύβουες σκέψεις. Είναι το κλάμα μιας νεαρής κοπέλας. Πρέπει να είναι περίπου 25 ετών. Κάθεται σε ένα από τα καθίσματα και προσπαθεί να συγκρατήσει όσο μπορεί τα δακρυά της, αλλά είναι εμφανές σε όλους πως ό,τι κι αν συμβαίνει σε αυτό το γλυκό κορίτσι το έχει πραγματικά αναστατώσει.

Κανείς δεν της δίνει σημασία ή πιο σωστά, κάνουν όλοι πως δεν της δίνουν σημασία. Όλοι την έχουν δει να κλαίει. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να μην την έχουν δει; Οι άνθρωποι που κάθονται δίπλα της στο κάθισμα προσπαθούν το βλέμμα τους να μην πέφτει πάνω στο δικό της για να μην την κάνουν να νιώσει άσχημα. Όλοι μέσα τους αναρωτιούνται «Τι να έπαθε αυτό το κορίτσι; Τι να τη συγκλόνισε τόσο πολύ που δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της μέσα στο λεωφορείο;». Κανείς βέβαια δεν αρθρώνει πραγματικά αυτές τις ερωτήσεις. Κανείς δεν μιλά στην κοπέλα που κλαίει. Όμως, σπαράζει η καρδιά όλων να τη βλέπουν έτσι.

Στην επόμενη στάση, το κορίτσι με κατακόκκινα τα μάτια από το κλάμα σηκώνεται από τη θέση του και κατεβαίνει από το λεωφορείο. Και τώρα; Πού να πηγαίνει άραγε; Οι άνθρωποι μέσα στο λεωφορείο της ρίχνουν πλέον ένα τελευταίο βλέμμα καθώς απομακρύνεται. «Θα σταματήσει να κλαίει. Θα το ξεπεράσει», σκέφτονται όλοι ελπίζοντας πως η κοπέλα πηγαίνει σε κάποιο φίλο της για να τη στηρίξει, να την ακούσει και να τη βοηθήσει ή να τη συμβουλεύσει, όπως εκείνος μπορεί.

Μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά όλοι οι επιβάτες του λεωφορείου φτάνουν στο σπίτι τους και ετοιμάζουν το γεύμα τους ακούγοντας τις βραδινές ειδήσεις. Την προσοχή τους τραβάει μια θλιβερή είδηση: «Μια 25χρονη κοπέλα έδωσε τέλος στη ζωή της σήμερα το μεσημέρι». Η φωτογραφία του κοριτσιού στην οθόνη της τηλεόρασης δεν είναι άλλη από εκείνη της κοπέλας που έκλαιγε εκείνο το πρωί μέσα στο λεωφορείο. Το αίμα τους παγώνει. Όλοι οι επιβάτες του λεωφορείου είχαν δίκιο σε κάτι: η κοπέλα σταμάτησε να κλαίει. Κανείς τους, βέβαια, δεν είχε πιστέψει πως αυτό θα γινόταν με το συγκεκριμένο τρόπο.

Πλέον ένα ερώτημα τους βαραίνει όλους. Μήπως αν δεν ήταν τόσο διακριτικοί και είχαν τολμήσει να μιλήσουν σε αυτή την κοπέλα και να της πουν δυο παρηγορητικά λόγια, μήπως τότε αυτή η ζωή δεν είχε χαθεί τόσο άδικα; Οι καρδιές των ανθρώπων σήμερα δεν είναι τόσο ψυχρές όσο θέλουμε να δείχνουμε ότι είναι. Στο όνομα της διακριτικότητας και της παθητικότητας όλοι μας συγκρατούμαστε και πολλές φορές δεν βοηθούμε το συνάνθρωπό μας με ολέθριες ορισμένες φορές συνέπειες.

Ο Αισχύλος έλεγε «ψυχῆς γάρ νοσούσης εἰσίν ἰατροί λόγοι, ὄταν τις ἐν καιρῷ γε μαλθάσσῃ νέαρ», δηλαδή «τα λόγια είναι γιατροί της πάσχουσας ψυχής, όταν την κατάλληλη στιγμή καταπραΰνει κάποιος την καρδιά». Και είχε απόλυτο δίκιο. Αν κάποιος από τους επιβάτες είχε πλησιάσει αυτό το κορίτσι, το είχε ακούσει και το είχε παρηγορήσει, θα είχε σωθεί μια ανθρώπινη ζωή. Πόσο κοστίζουν λίγες λέξεις αγάπης; Πόσο μας στοιχίζει να δώσουμε λίγο από το χρόνο μας σε κάποιο συνανθρωπό μας; Πόσο μας στοιχίζει να είμαστε λίγο λιγότερο διακριτικοί όταν πρέπει;

Η παθητικότητά μας στοιχίζει ανθρώπινες ζωές. Η αγάπη μας πάλι μπορεί να τις σώσει. Δεν χρειάζεται να δείχνουμε στον κόσμο ότι η καρδιά μας είναι ψυχρή. Ας σταματήσουμε να ακούμε τη φωνή της λογικής μας κι ας αρχίσουμε να δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή στα λόγια της καρδιάς  μας. Το μήνυμα είναι «αγάπη». Διαδώστε το.

Πηγή εικόνας:

http://www.google.gr/imgres?sa=X&biw=1440&bih=675&tbm=isch&tbnid=dlXYtdnthorwhM%3A&imgrefurl=http%3A%2F%2Ftheguidingstarproject.com%2Ftag%2Fyoung-mother&docid=S6jKyv4lOeZHoM&imgurl=http%3A%2F%2Ftheguidingstarproject.com%2Fwp-content%2Fuploads%2F2013%2F01%2Fcrying-woman.jpg&w=320&h=319&ei=7bDqUqrKH8mHyQPDyYHQDg&zoom=1&ved=0CPkBEIQcMDQ&iact=rc&dur=601&page=3&start=48&ndsp=28

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εξής ιστοσελίδα:

http://www.polispost.com/article/33516/otan-i-diakritikotita-mas-mporei-na-apobei-moiraia

 

Όταν η σιωπή δεν είναι χρυσός…

fovos_1

Στο προαύλιο ενός σχολείου και ενώ όλα τα παιδιά παίζουν μεταξύ τους, σε μια απομακρυσμένη γωνία βρίσκεται ένα κοριτσάκι μόνο του. Η μικρή «Ελένη» είναι το πιο ήσυχο παιδάκι μέσα στην τάξη. Δεν ακούγεται ποτέ. Είναι ευαίσθητη και έχει μια πολύ καλή καρδιά. Το πρόβλημά της είναι ότι δεν είναι κοινωνική. Δεν παίζει με τους άλλους μαθητές την ώρα του διαλείμματος και γενικότερα, σπανίως μιλάει στους άλλους. Τα μάτια της πάντα κρύβουν μια μελαγχολία και η ίδια περνά ώρες ατελείωτες μόνη της. Από το σπίτι δεν βγαίνει ποτέ. Όχι μόνο γιατί δεν έχει φίλους, αλλά και επειδή οι γονείς της είναι τόσο αυστηροί που δεν θέλουν η κόρη τους να κάνει πολλλή παρέα με άλλα παιδιά.

Κανένας, όμως, από τους γονείς των άλλων μαθητών και κανένας από τους δασκάλους δεν φαίνεται διατεθειμένος να πλησιάσει το κοριτσάκι και να ανοίξει συζήτηση μαζί του ή να το βοηθήσει με κάποιο τρόπο να κοινωνικοποιηθεί και να μην είναι μόνο του. Μήπως δεν νοιάζονται; Όχι, δεν είναι αυτό. Τότε γιατί δεν πλησιάζει κανείς αυτό το γλυκό προσωπάκι; Γιατί δεν διερωτάται κανείς για ποιο λόγο φαίνεται να είναι τόσο δυστυχισμένο; Μα, δεν διερωτάται κανείς διότι όλοι τους γνωρίζουν το λόγο. Είναι κοινό μυστικό. Το ξέρουν οι γονείς των συμμαθητών της, το ξέρουν οι δάσκαλοι, το γνωρίζουν οι γείτονες και όλοι οι συγγενείς της. Αυτό το κοριτσάκι υφίσταται καθημερινά σωματική κακοποίηση από τον πατέρα του. Οι γείτονες ακούν τον πατέρα να της φωνάζει και τον βλέπουν από το παράθυρό τους να χτυπάει πολλές φορές πολύ άσχημα το δύσμοιρο το κοριτσάκι. «Μα ποιος νομίζει ότι είναι; Κρίμα να το περνάει όλο αυτό το καημένο το παιδάκι», σκέφτονται. Κάθε μέρα που η «Ελένη» πηγαίνει στο σχολείο, οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές της παρατηρούν νέες μελανιές στα χεράκια της, στα ποδαράκια της… Μια φορά ο αχρείος είχε χτυπήσει τόσο πολύ το κοριτσάκι που το προσωπάκι του είχε γίνει μαύρο, το ματάκι του είχε πρηστεί και ήταν κατακόκκινο, ενώ ταυτόχρονα η Ελενίτσα μας κούτσαινε λιγάκι. Ο γείτονας είχε δει τον πατέρα της το προηγούμενο βράδυ να την σηκώνει στον αέρα και να την πετά με ορμή πάνω στη μικρή βιβλιοθήκη που είχαν στο σαλόνι τους. Η βιβλιοθήκη, στη συνέχεια, είχε πέσει πάνω στο κοριτσάκι και την είχε «πλακώσει». Προφανώς, για αυτό κούτσαινε. Ο πατέρας της δεν είχε καν προσπαθήσει να την απεγκλωβίσει. Ο γειτόνας κοιτούσε εναγωνίως, αλλά και διακριτικά ταυτόχρονα, για να δει αν το κοριτσάκι ήταν ζωντανό. Μόλις είδε τα χεράκια της να κουνιούνται στην προσπάθειά της να απομακρύνει τη βιβλιοθήκη από πάνω της και να σηκωθεί, αισθάνθηκε ανακούφιση. «Ευτυχώς, είναι καλά το καημένο.»

Είναι καλά; Αυτό είχε να πει μόνο ο γείτονας. Αυτό έλεγαν όλοι στο σχολείο κάθε μέρα που την έβλεπαν. «Ευτυχώς τη γλίτωσε και σήμερα. Είναι ζωντανή.» Για πόσο, όμως; Για πόσο αυτό το γλυκό κοριτσάκι θα καταφέρνει να γλιτώνει από το θάνατο αν αυτοί που γνωρίζουν τι συμβαίνει δεν δραστηριοποιηθούν να ενημερώσουν την πρόνοια; Αν κάποιος δεν καλέσει την αστυνομία, πώς είναι δυνατόν εκείνοι να γνωρίζουν την κατάσταση και να προσπαθήσουν να σώσουν το κοριτσάκι; Πώς είναι δυνατόν να γνωρίζουν όλοι τι συμβαίνει και να σιγούν μπροστά στο αποτρόπαιο αυτό έγκλημα του «πατέρα», που φυσικά δεν του αρμόζει καν ο τίτλος του «πατέρα»; Και η μάνα; Α! Η μάνα υπόκειται και η ίδια στο ίδιο μαρτύριο με την κόρη της και δεν βρίσκει καν το κουράγιο να βοηθήσει τη μικρή. «Μάνα είναι αυτή που δεν σηκώνεται να φύγει για να προστατεύσει το παιδί της;», σχολιάζει ο κόσμος. «Εκείνη πρέπει να κάνει κάτι», σκέφτονται όλοι και επαναπαύονται μεταθέτοντας τις ευθύνες στη φοβισμένη μητέρα, που τις περισσότερες μέρες της εβδομάδος λείπει από το σπίτι. Όχι, δεν δουλεύει. Τις περισσότερες μέρες τις περνά στο νοσοκομείο, όπου την στέλνει η «αγάπη» με την οποία της φέρεται ο σύζυγός της.

«Εκείνη πρέπει να κάνει κάτι». Μάλιστα. Και γιατί πρέπει μόνο εκείνη να κάνει κάτι; Όλοι αυτοί που έχουν γνώση του γεγονότος και το αποσιωπούν νομίζουν ότι θα είναι άμοιροι ευθυνών αν αυτό το γλυκό παιδάκι κάποια μέρα δεν ξαναπάει στο σχολείο; Τι θα γίνει αν κάποια μέρα δεν ξαναδούν την «Ελενίτσα» μας να κάθεται μόνη της στον προαύλιο χώρο του σχολείου; Ο θάνατος αυτού του παιδιού θα βαραίνει όχι μόνο την οικογένειά του, αλλά και όλους όσους είχαν γνώση της κατάστασης και την αποσιωπούσαν. Το αίμα του μικρού παιδιού θα είναι στα χέρια όλων όσων γνώρισαν και προτίμησαν να μείνουν αδρανείς από δειλία.

Αυτή είναι, λοιπόν, η μάστιγα της εποχής μας: η ανέχεια του κόσμου και η δειλία που επιδεικνύει αποφεύγοντας να κάνει κάτι για να σταματήσει τον ανθρώπινο πόνο. Ας σταματήσουμε πια να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας στους άλλους. Ας σταματήσουμε να φοβόμαστε και να δειλιάζουμε. Ας αξιολογήσουμε την ανθρώπινη ζωή, όπως πραγματικά της αξίζει. Λένε πως η σιωπή είναι χρυσός. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όμως, η σιωπή είναι συνενοχή. Η σιωπή είναι έγκλημα. Η σιωπή είναι δολοφονία!

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα:

http://stergiog.blogspot.com/2013/12/blog-post_1488.html

Ποιοι οι δικοί σας στόχοι για τη νέα χρονιά;

Πρωτοχρονια

Για άλλη μια φορά ο παλιός χρόνος φεύγει και η νέα χρονιά ευχόμαστε όλοι να είναι ξεχωριστή και να χαρίσει σε όλους μας την πολυπόθητη ευτυχία. Ο καθένας μας, λοιπόν, αυτές τις μέρες κάνει νέα όνειρα για τη χρονιά που έρχεται.

Κάποιος θέλει να αγοράσει ένα νέο αμάξι, άλλος θέλει νααγοράσει σπίτι, άλλος να τα πάει καλά στο σχολείο, άλλος να βρει μια θέση εργασίας γιατί είναι άνεργος… Πολύ ωραία όλα αυτά. Αυτά είναι όνειρα για το μέλλον, όνειρα που σχετίζονται με τα υλικά αγαθά και με την καθημερινότητά μας. Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας ξεχνάμε τον πιο σημαντικό παράγοντα της ευτυχίας. Για να νιώθει κανείς ευτυχισμένος δεν αρκεί να έχει υλικο πλούτο και κοινωνική αναγνώριση. Η πραγματική ευτυχία πηγάζει από μέσα μας. Έτσι το πραγματικό ερώτημα που όλοι μας ξεχνάμε να θέσουμε στο τέλος του χρόνου είναι: «Τι έκανα λάθος το προηγούμενο έτος;». Ο στόχος της νέας χρονιάς βλέπετε δεν πρέπει να είναι η απόκτηση νέου υλικού πλούτου αλλά η βελτίωση του ίδιου μας του εαυτού. Αν το έτος που πέρασε, για παράδειγμα, παραμελούσα την οικογένειά μου κι αφιέρωνα πολύ χρόνο στη δουλειά μου, τότε αυτό ίσως είναι κάτι που αξίζει να προσπαθήσω να αλλάξω το νέο έτος. Αν τη χρονιά που πέρασε, κλείστηκα στον εαυτό μου κι απομάκρυνα φίλους και γνωστούς από δίπλα μου, ίσως αξίζει στόχος μου αυτή τη χρονιά να είναι να βρω ένα νέο, πραγματικό φίλο.

Όσα λάθη κι αν κάναμε το προηγούμενο έτος αξίζει πραγματικά να κάνουμε μια ανασκόπηση κι αφού τα εντοπίσουμε να προσπαθήσουμε να τα αλλάξουμε βελτιώνοντας τον εαυτό μας και τη ζωή μας. Γιατί μην ξεχνάτε ότι ευτυχισμένος είναι μόνο αυτός που νιώθει καλά με τον εαυτό του. Ένας άνθρωπος που θέτει σαν στόχο του να βελτιώσει τον εαυτό του δεν μπορεί παρά να είναι πιο ευτυχισμένος τη νέα χρονιά.

Καλή χρονιά σε όλους και Ε Υ Τ Υ Χ Ι Σ Μ Ε Ν Ο Σ  ο καινούργιος χρόνος!!

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην παρακάτω ιστοσελίδα:

http://stergiog.blogspot.com/2014/01/blog-post_9489.html

Όταν η αδιαφορία μας… κοστίζει ανθρώπινες ζωές…

Το Μάρτιο του 1964 η Κίττυ Τζενοβέζε, που ζούσε στη Νέα Υόρκη, επέστρεφε το βράδυ σπίτι της μετά από τη δουλειά της. Καθώς, λοιπόν, γύριζε στο σπίτι, δέχτηκε την επίθεση ενός μανιακού. Επί μισή σχεδόν ώρα ο μανιακός δολοφόνος κατέσφαζε το θύμα του και οι κραυγές της δύστυχης Τζενοβέζε ξύπνησαν τους γείτονές της. Κι όμως, παρότι 38 συνολικά άνθρωποι παρακολουθούσαν την άγρια δολοφονία πίσω από τις κουρτίνες των διαμερισμάτων τους, κανένας όχι μόνο δεν κατέβηκε στο δρόμο για να επέμβει, αλλά ούτε καν σήκωσε το τηλέφωνο για να ειδοποιήσει την αστυνομία! Τριάντα οκτώ άνθρωποι έγιναν αυτόπτες μάρτυρες ενός δράματος, μιας στυγερής δολοφονίας, παραμένοντας απλοί θεατές!
Αυτά συμβαίνουν μόνο στο εξωτερικό; Η ειδοποιός εκείνη διαφορά ανάμεσα στη συμπεριφορά των Ελλήνων και των ξένων που παρατηρείτο πριν 20 ή 30 χρόνια τείνει να εξαφανιστεί. Ο σημερινός Έλληνας αρνείται να συνδράμει το συνάνθρωπό του την ώρα της κρίσης (και προφανώς δεν αναφέρομαι στην οικονομική κρίση, αλλά σε μια κρίση πολύ πιο ουσιώδη) .
Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους γύρω μας να λένε ότι ζούμε σε ένα κόσμο, όπου επικρατεί κάθε είδους κατάπτωση και γενικότερα, κανένας δεν είναι ευχαριστημένος με την παρούσα κατάσταση. Όμως, με το να κατακρίνουμε αυτή την κατάσταση, τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δεν βελτιώνεται. Με το να υποστηρίζουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο απλώς κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και δίνουμε τη σκυτάλη σε κάποιον άλλο μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε να έχουμε εμείς οι ίδιοι την ευθύνη. Δυστυχώς, όμως, όταν όλοι σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο καταλήγουμε να αποποιούμαστε όλοι την ευθύνη κι ενώ επιθυμούμε την αλλαγή, στην ουσία, εμείς οι ίδιοι την σαμποτάρουμε.
Οφείλουμε να θυμόμαστε ότι εμείς απαρτίζουμε αυτόν τον κόσμο και πως αν εμείς – ο καθένας από εμάς – δεν είναι προετοιμασμένος και αποφασισμένος να συνεισφέρει με το δικό του μοναδικό τρόπο, ώστε να γίνει αυτός ο κόσμος καλύτερος, τότε αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Υπάρχει η πεποίθηση ότι «ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη». Σίγουρα όχι. Όμως, μια σταγόνα νερού μπορεί να ανεβάσει έστω κι ελάχιστα τη στάθμη της θάλασσας. Φανταστείτε, λοιπόν, τι μπορεί να γίνει αν πέσουν πολλές μεμονωμένες –ή μη –σταγόνες στη θάλασσα. «Ένας για όλους και όλοι για έναν», έτσι έλεγαν οι τρεις σωματοφύλακες και ίσως θα έπρεπε να αρχίσουμε να ξανασκεφτόμαστε έτσι αντί να αποδεχόμαστε το εγωκεντρικό μοντέλο που μας επιβάλλει – ή καλύτερα απλώς προβάλλει – η κοινωνία.
Φυσικά όλα αυτά θα μου πείτε ότι είναι θεωρίες, μια ουτοπία. Τι μπορεί να κάνει ο καθένας από εμάς; Η αλήθεια είναι πολλά, αλλά αυτό που πραγματικά μπορούμε εύκολα να κάνουμε είναι να συμπεριφερόμαστε με αγάπη και κατανόηση. Να βοηθάμε το συνάνθρωπό μας όταν αυτός χρειάζεται τη βοήθειά μας, να απλώνουμε ένα χέρι βοηθείας σε αυτούς που το χρειάζονται. Η πραγματική αρετή, βέβαια, δεν κρύβεται στο να βοηθάμε μόνο ανθρώπους που αγαπάμε, αλλά και ανθρώπους που ίσως δεν γνωρίζουμε: το άτομο που κάθεται σε ένα παγκάκι και κλαίει, τον τυφλό που θέλει να περάσει το δρόμο, το άτομο που έχει ανέβει σε μια γέφυρα κι ετοιμάζεται να δώσει ένα τέλος στη ζωή του πέφτοντας στο κενό… Στρέφοντας το βλέμμα μας προς την άλλη πλευρά δεν αλλάζει τίποτα. Δείξτε στο συνάνθρωπό σας, στο φίλο σας, στο συγγενή σας, στον συνάνθρωπό σας… ότι νοιάζεστε. Πολλές φορές το μόνο που χρειάζεται κάποιος είναι να μιλήσει, να δει ότι τον καταλαβαίνουν, να δει ότι κάποιος νοιάζεται κι όταν δεν έχει κάτι από αυτά οδηγείται σε ακραίες λύσεις (απόπειρες αυτοκτονίας, ναρκωτικά, αλκοολισμός…).
Η αγάπη έχει μια υπέροχη ιδιότητα: διαδίδεται. Όταν εσύ βοηθήσεις κάποιον, τότε κι αυτός με τη σειρά του κάποια μέρα θα βοηθήσει κάποιον άλλο επιστρέφοντας την αγάπη που εσύ του έδειξες.
Ας κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο!
Το μήνυμα είναι «αγάπη»!
Διαδώστε το!

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην παρακάτω ιστοσελίδα:
http://ksipnistere.blogspot.gr/2011/12/blog-post_6867.html