Αρχείο

Τι είναι το βιβλίο για μένα;

lengua

Το βιβλίο για μένα είναι ένα ταξίδι σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε ένα κόσμο που θα μπορούσε να υπάρξει και ίσως υπάρχει όχι μόνο στην καρδιά του συγγραφέα αλλά και των αναγνωστών του. Είναι ένας κόσμος πλασμένος με λέξεις που αποδίδει καλύτερα από κάθε ταινία τις εικόνες της ιστορίας του. Είναι ένας κόσμος πλασμένος από τη ζωή και για τη ζωή. Μια πνοή ανέμου που μπορεί να σε συνεπάρει και να αλλάξει ριζικά κάθε σκέψη σου, κάθε φιλοδοξία σου, κάθε όνειρό σου, κάθε τμήμα του εαυτού σου και να σου χαρίσει τη δύναμη που χρειάζεσαι για να παλέψεις ενάντια στο φόβο σου, στο δισταγμό σου… Είναι πηγή ελπίδας κι αναπάντεχος σύμβουλος στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας.

Advertisements

Όταν νιώθεις πως κάτι λείπει από τη ζωή σου…

Ακόμη κι όταν όλα στη ζωή σου πάνε καλά, υπάρχει κάτι που η ψυχή σου αναζητά εναγωνίως…

sad-man

Κουρασμένος μετά τη δουλειά γυρνά στο σπίτι. Δεν ήταν η πολύωρη εργασία στο γραφείο που τον είχε κουράσει. Όχι. Όλοι τον θεωρούσαν επιτυχημένο στη δουλειά του και η αλήθεια είναι ότι ήταν ένας άριστος επαγγελματίας. Είχε μια πολύ καλή θέση στην εταιρία και ο μισθός του ήταν εξίσου ικανοποιητικός. Κι όμως, ένιωθε ότι κάτι έλειπε από τη ζωή του.

Είχε βαρεθεί την καθημερινή του ρουτίνα. Κάθε μέρα ξυπνούσε, πήγαινε στο γραφείο κι όταν επέστρεφε στο σπίτι, μαγείρευε και ξεκουραζόταν. Αυτό βέβαια κάνουν όλοι, αλλά τον ίδιο δεν τον γέμιζε αυτός ο τρόπος ζωής. Ένιωθε ένα βάρος στο στήθος του. Μια μελαγχολία τον καταλάμβανε κάθε βράδυ που επέστρεφε στο σπίτι. Πάντα το ίδιο ερώτημα στροβιλιζόταν στο νου του: «Και σήμερα τι κατάφερα; Τι πρόσφερα σε αυτό τον κόσμο;» Πάντα φυσικά η ίδια ενοχλητική απάντηση αναδυόταν από το υποσυνείδητό του «Τίποτα. Πάλι τίποτα».

Ήξερε ότι αυτό έλειπε από τη ζωή του κι ότι αυτό αποτελούσε την καθημερινή πηγή της μελαγχολίας του. Ένιωθε ότι δεν πρόσφερε κάτι σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είχε κάνει κάτι για να αφήσει το δικό του αποτύπωμα σε αυτή τη γη. Ήθελε να κάνει κάτι σημαντικό. Το ήξερε ότι μπορούσε και το ένιωθε πως το είχε ανάγκη.

Βυθισμένος στις σκέψεις του, προσπαθούσε να βρει μια λύση ώστε να ανακουφιστεί το φορτίο που βάραινε την ψυχή του. Ξαφνικά μια σκέψη διαπερνά το νου του. Το πρόσωπό του φωτίστηκε. Είχε βρει τη λύση. Ήξερε ότι έπρεπε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να τη διαμορφώσει όπως εκείνος πραγματικά ήθελε.

Σηκώθηκε από τον καναπέ κι αφού ντύθηκε, κλείδωσε την πόρτα του διαμερίσματός του κι άρχισε να περπατά με γρήγορα κι ανυπόμονα βήματα. Μετά από λίγη ώρα, είχε επιτέλους φτάσει.

Το κτήριο ενός ορφανοτροφείου υψωνόταν μπροστά του. Όχι. Δεν είχε πάει εκεί για να αφήσει τρόφιμα για τα παιδιά. Δεν είχε πάει εκεί για να τους κάνει μια σύντομη επίσκεψη ώστε να νιώσει για λίγο καλύτερα με τον εαυτό του και στη συνέχεια να επιστρέψει στην καθημερινότητά του. Δεν ήθελε να ανακουφιστεί προσωρινά το τόσο βάρος που ένιωθε. Αντιθέτως, ήθελε να βρει μια μόνιμη λύση.

Η υπεύθυνη του ορφανοτροφείου πλησίασε στην πύλη και του είπε:

«Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω, κύριε;»

«Θα ήθελα να εργαστώ ως εθελοντής και να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ αυτά τα παιδιά», είπε και πριν προλάβει καν να ολοκληρώσει την πρότασή του η ψυχή του φάνηκε να γαληνεύει.

Είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό ακριβώς χρειαζόταν. Η έμμισθη εργασία μπορεί να κάλυπτε τις υλικές του ανάγκες αλλά ο άνθρωπος δεν αποτελείται μόνο από σώμα αλλά κι από ψυχή. Αυτό είναι κάτι που όλοι το ξεχνούν και παρασύρονται στους γρήγορους ρυθμούς της ζωής τους περιφρονώντας το ψυχικό βάρος τους που διαρκώς αυξάνεται. Ο άνθρωπος δεν έχει μόνο ανάγκη από λεφτά, αλλά χρειάζεται να νιώθει κι ότι προσφέρει κάτι σε αυτόν τον κόσμο. Η εθελοντική εργασία, λοιπόν, είναι ένας τρόπος να γεμίσει κανείς αυτό το κενό που νιώθει και να απαλύνει τον πόνο του. Η ψυχική ικανοποίηση που αισθάνεσαι με την εθελοντική εργασία δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο. Εσείς τι κάνετε για να απαλύνετε το ψυχικό σας βάρος; Μήπως ήρθε η ώρα να το σκεφτείτε;

Πηγή εικόνας: http://www.bite.ca/bitedaily/2012/04/how-to-get-away-with-murder/sad-man-2/

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εξής ιστοσελίδα:

http://www.polispost.com/article/38593/otan-niotheis-pos-kati-leipei-apo-ti-zoi-soy

Προσοχή γιατί οι ευχές πραγματοποιούνται!

Πιστεύετε πραγματικά ότι η πραγματοποίηση των ονείρων μας μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους; Ξανασκεφτείτε το.
stock-footage-man-walking-on-beach-and-looking-at-the-sea-slow-motion

Ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει και στην παραλία ένας άντρας περπατάει ατενίζοντας το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα. Θα έλεγε κανείς πως απολαμβάνει τη σιωπή αφού το μόνο που ακούγεται είναι ο παφλασμός των κυμάτων. Κι όμως, η φωνή των σκέψεών του δεν του επιτρέπει να απολαύσει τη στιγμή.

Το κινητό χτυπάει. Είναι η αρραβωνιαστικιά του. Την αγαπά πραγματικά πάρα πολύ αλλά δεν θέλει να της μιλήσει ακόμη. Δεν είναι έτοιμος. Θέλει να πάρει άλλη μια βαθιά ανάσα. Μήπως έκανε λάθος; Μήπως έπρεπε να μην κυνηγήσει τα όνειρά του; Πώς είναι δυνατόν η ζωή ενός ανθρώπου να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη τόσο γρήγορα; Πώς είναι δυνατόν να δει κανείς τις ευχές του να πραγματοποιούνται και να μετατρέπονται ταυτόχρονα σε ένα φριχτό εφιάλτη;

Δεν θέλει να τη δει. Δεν ξέρει πώς να την αντικρύσει ξανά στα μάτια και να της πει τι έχει συμβεί. Τα είχε καταφέρει. Είχε εκπληρώσει ένα όνειρο ζωής. Είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει μια μεγάλη του φιλοδοξία. Το αφεντικό του επιτέλους είχε καταλάβει την αξία του και του είχε δώσει προαγωγή. Ποιο άλλο θα μπορούσε άλλωστε να είναι το όνειρο ενός εργαζομένου παρά να εξελιχθεί στον επαγγελματικό τομέα και ταυτόχρονα φυσικά να αυξήσει και το εισόδημά του; Ποια ωραιότερη ανακοίνωση από αυτή θα μπορούσε να κάνει στην αρραβωνιαστικιά του;

Με έναν αργό βηματισμό ο άντρας άρχισε να απομακρύνεται από την παραλία. Είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει τους φόβους του. Είχε έρθει η ώρα να αποκαλύψει την αλήθεια. Δεν ήταν έτοιμος να το κάνει, αλλά ήξερε πως έτσι έπρεπε να γίνει. Ούτως ή άλλως και να ήθελε να το κρύψει, κάτι τέτοιο θα ήταν ανέφικτο.

Ακούγονται τρία χτυπήματα στην πόρτα. Η αρραβωνιαστικιά του τον υποδέχεται με μια μεγάλη αγκαλιά και ένα γλυκό φίλι. Πόσο την είχε ανησυχήσει σήμερα; Βλέπετε τον έψαχνε ώρες ατελείωτες κι εκείνος δεν απαντούσε στο κινητό του. Της πιάνει τα χέρια με τρυφερότητα και κάθονται στον καναπέ. Παίρνει άλλη μια βαθιά ανάσα και λέει: «Το αφεντικό μου σήμερα μου έδωσε προαγωγή και αύξηση». Μόλις το άκουσε αυτό η αρραβωνιαστικιά του ήταν έτοιμη να τον αγκαλιάσει και να τον πνίξει στα φιλιά, αλλά κάτι στον τόνο της φωνής του την έκανε να συγκρατηθεί. Με τον τρόπο που μιλούσε ήταν ξεκάθαρο ότι τα νέα που ήθελε να της ανακοινώσει δεν ήταν καλά.

«Μου ανέθεσε τη διεύθυνση του παραρτήματός μας στο εξωτερικό, στην Ελβετία», είπε ο άντρας. «Και δέχτηκα», πρόσθεσε απαντώντας στο ερευνητικό βλέμμα της γυναίκας.

Αυτό ήταν ανέκαθεν το όνειρό του. Ήθελε να αναλάβει κάποια στιγμή ο ίδιος εξ ολοκλήρου τη διεύθυνση ενός παραρτήματος της εταιρείας. Ποτέ, όμως, δεν είχε φανταστεί πως το όνειρό του θα πραγματοποιείτο με τον πιο εφιαλτικό τρόπο. Είχε ζυγίσει τα πράγματα. Ήθελε να ακολουθήσει τη φιλοδοξία του κι έτσι αποφάσισε να φύγει στο εξωτερικό. Η αρραβωνιαστικιά του φυσικά θα έπρεπε να μείνει πίσω διότι η δουλειά της ήταν στην Ελλάδα.

Οι δρόμοι τους χώρισαν. Ο άντρας έφυγε και πήγε στο εξωτερικό. Εκεί πραγματικά κατάφερε να εκπληρώσει ένα επαγγελματικό του όνειρο. Δούλευε ώρες ατελείωτες στο γραφείο του. Δεν είχε πλέον χρόνο για τον εαυτό του και φυσικά δεν είχε πια και φίλους όπως παλιά. Γνωστούς είχε πολλούς αλλά αμφέβαλλε αν κάποιος από αυτούς τον αγαπούσε πραγματικά. Όσοι τον πλησίαζαν, βλέπετε, τον έβλεπαν ως το διευθυντή της εταιρείας. Δεν ήταν, όμως, έτσι. Δεν ήταν απλώς ο διευθυντής της εταιρείας. Ήταν και άνθρωπος.  Αυτό, όμως, φαινόταν να διαφεύγει σε όλους. Πλέον είχε πολλά χρήματα, μεγάλο σπίτι, πισίνα, ακριβά αμάξια. Του έλειπε, όμως, κάτι που είχε παλιά: ανθρώπους που να τον αγαπούν πραγματικά. Να τον αγαπούν για αυτό που είναι. Όχι για το κοινωνικό του κύρος. Όχι για τον υλικό του πλούτο. Πόσο ευτυχισμένος ήταν παλιά κι ας μην το ήξερε τότε! Πόσο είχε μετανιώσει!

Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι νόμιζουμε ότι ξέρουμε τι θέλουμε από τη ζωή μας αλλά όταν το αποκτήσουμε συνειδητοποιούμε πόσο άδικο είχαμε. Παντού γύρω μας ακούμε ανθρώπους να λένε πως θέλουν να κερδίσουν το λαχείο, να γίνουν διευθυντές, να γίνουν πλούσιοι ή διάσημοι. Αν, λοιπόν, πιστεύετε ότι ο πλούτος ή το κοινωνικό κύρος φέρνουν την ευτυχία, ξανασκεφτείτε το. Τι θα προτιμούσατε να έχετε στη ζωή σας: υλικά αγαθά και κοινωνική αναγνώριση ή αληθινή αγάπη; Προσοχή γιατί καμιά φορά οι ευχές πραγματοποιούνται!

Πηγή φωτογραφίας:

http://footage.shutterstock.com/clip-1674973-stock-footage-lonely-man-walks-on-empty-deserted-beach-waves-wash-shore-sands.html

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εξής ιστοσελίδα:

http://www.polispost.com/article/34159/prosochi-giati-oi-eyches-pragmatopoioyntai!-

Όταν η διακριτικότητά μας μπορεί να αποβεί μοιραία..

crying-woman

Το λεωφορείο είναι σχεδόν γεμάτο. Όλοι είναι αγχωμένοι, ο καθένας για τα δικά του προβλήματα. Σκέφτονται την οικονομική τους κατάσταση, τα οικογενειακά τους προβλήματα, θέματα υγείας, εργασίες που τους έχουν ανατεθεί από τη δουλειά τους… Ένας ήχος τους αφυπνίζει όλους από αυτές τις πολύβουες σκέψεις. Είναι το κλάμα μιας νεαρής κοπέλας. Πρέπει να είναι περίπου 25 ετών. Κάθεται σε ένα από τα καθίσματα και προσπαθεί να συγκρατήσει όσο μπορεί τα δακρυά της, αλλά είναι εμφανές σε όλους πως ό,τι κι αν συμβαίνει σε αυτό το γλυκό κορίτσι το έχει πραγματικά αναστατώσει.

Κανείς δεν της δίνει σημασία ή πιο σωστά, κάνουν όλοι πως δεν της δίνουν σημασία. Όλοι την έχουν δει να κλαίει. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να μην την έχουν δει; Οι άνθρωποι που κάθονται δίπλα της στο κάθισμα προσπαθούν το βλέμμα τους να μην πέφτει πάνω στο δικό της για να μην την κάνουν να νιώσει άσχημα. Όλοι μέσα τους αναρωτιούνται «Τι να έπαθε αυτό το κορίτσι; Τι να τη συγκλόνισε τόσο πολύ που δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της μέσα στο λεωφορείο;». Κανείς βέβαια δεν αρθρώνει πραγματικά αυτές τις ερωτήσεις. Κανείς δεν μιλά στην κοπέλα που κλαίει. Όμως, σπαράζει η καρδιά όλων να τη βλέπουν έτσι.

Στην επόμενη στάση, το κορίτσι με κατακόκκινα τα μάτια από το κλάμα σηκώνεται από τη θέση του και κατεβαίνει από το λεωφορείο. Και τώρα; Πού να πηγαίνει άραγε; Οι άνθρωποι μέσα στο λεωφορείο της ρίχνουν πλέον ένα τελευταίο βλέμμα καθώς απομακρύνεται. «Θα σταματήσει να κλαίει. Θα το ξεπεράσει», σκέφτονται όλοι ελπίζοντας πως η κοπέλα πηγαίνει σε κάποιο φίλο της για να τη στηρίξει, να την ακούσει και να τη βοηθήσει ή να τη συμβουλεύσει, όπως εκείνος μπορεί.

Μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά όλοι οι επιβάτες του λεωφορείου φτάνουν στο σπίτι τους και ετοιμάζουν το γεύμα τους ακούγοντας τις βραδινές ειδήσεις. Την προσοχή τους τραβάει μια θλιβερή είδηση: «Μια 25χρονη κοπέλα έδωσε τέλος στη ζωή της σήμερα το μεσημέρι». Η φωτογραφία του κοριτσιού στην οθόνη της τηλεόρασης δεν είναι άλλη από εκείνη της κοπέλας που έκλαιγε εκείνο το πρωί μέσα στο λεωφορείο. Το αίμα τους παγώνει. Όλοι οι επιβάτες του λεωφορείου είχαν δίκιο σε κάτι: η κοπέλα σταμάτησε να κλαίει. Κανείς τους, βέβαια, δεν είχε πιστέψει πως αυτό θα γινόταν με το συγκεκριμένο τρόπο.

Πλέον ένα ερώτημα τους βαραίνει όλους. Μήπως αν δεν ήταν τόσο διακριτικοί και είχαν τολμήσει να μιλήσουν σε αυτή την κοπέλα και να της πουν δυο παρηγορητικά λόγια, μήπως τότε αυτή η ζωή δεν είχε χαθεί τόσο άδικα; Οι καρδιές των ανθρώπων σήμερα δεν είναι τόσο ψυχρές όσο θέλουμε να δείχνουμε ότι είναι. Στο όνομα της διακριτικότητας και της παθητικότητας όλοι μας συγκρατούμαστε και πολλές φορές δεν βοηθούμε το συνάνθρωπό μας με ολέθριες ορισμένες φορές συνέπειες.

Ο Αισχύλος έλεγε «ψυχῆς γάρ νοσούσης εἰσίν ἰατροί λόγοι, ὄταν τις ἐν καιρῷ γε μαλθάσσῃ νέαρ», δηλαδή «τα λόγια είναι γιατροί της πάσχουσας ψυχής, όταν την κατάλληλη στιγμή καταπραΰνει κάποιος την καρδιά». Και είχε απόλυτο δίκιο. Αν κάποιος από τους επιβάτες είχε πλησιάσει αυτό το κορίτσι, το είχε ακούσει και το είχε παρηγορήσει, θα είχε σωθεί μια ανθρώπινη ζωή. Πόσο κοστίζουν λίγες λέξεις αγάπης; Πόσο μας στοιχίζει να δώσουμε λίγο από το χρόνο μας σε κάποιο συνανθρωπό μας; Πόσο μας στοιχίζει να είμαστε λίγο λιγότερο διακριτικοί όταν πρέπει;

Η παθητικότητά μας στοιχίζει ανθρώπινες ζωές. Η αγάπη μας πάλι μπορεί να τις σώσει. Δεν χρειάζεται να δείχνουμε στον κόσμο ότι η καρδιά μας είναι ψυχρή. Ας σταματήσουμε να ακούμε τη φωνή της λογικής μας κι ας αρχίσουμε να δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή στα λόγια της καρδιάς  μας. Το μήνυμα είναι «αγάπη». Διαδώστε το.

Πηγή εικόνας:

http://www.google.gr/imgres?sa=X&biw=1440&bih=675&tbm=isch&tbnid=dlXYtdnthorwhM%3A&imgrefurl=http%3A%2F%2Ftheguidingstarproject.com%2Ftag%2Fyoung-mother&docid=S6jKyv4lOeZHoM&imgurl=http%3A%2F%2Ftheguidingstarproject.com%2Fwp-content%2Fuploads%2F2013%2F01%2Fcrying-woman.jpg&w=320&h=319&ei=7bDqUqrKH8mHyQPDyYHQDg&zoom=1&ved=0CPkBEIQcMDQ&iact=rc&dur=601&page=3&start=48&ndsp=28

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εξής ιστοσελίδα:

http://www.polispost.com/article/33516/otan-i-diakritikotita-mas-mporei-na-apobei-moiraia

 

Ποιοι οι δικοί σας στόχοι για τη νέα χρονιά;

Πρωτοχρονια

Για άλλη μια φορά ο παλιός χρόνος φεύγει και η νέα χρονιά ευχόμαστε όλοι να είναι ξεχωριστή και να χαρίσει σε όλους μας την πολυπόθητη ευτυχία. Ο καθένας μας, λοιπόν, αυτές τις μέρες κάνει νέα όνειρα για τη χρονιά που έρχεται.

Κάποιος θέλει να αγοράσει ένα νέο αμάξι, άλλος θέλει νααγοράσει σπίτι, άλλος να τα πάει καλά στο σχολείο, άλλος να βρει μια θέση εργασίας γιατί είναι άνεργος… Πολύ ωραία όλα αυτά. Αυτά είναι όνειρα για το μέλλον, όνειρα που σχετίζονται με τα υλικά αγαθά και με την καθημερινότητά μας. Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας ξεχνάμε τον πιο σημαντικό παράγοντα της ευτυχίας. Για να νιώθει κανείς ευτυχισμένος δεν αρκεί να έχει υλικο πλούτο και κοινωνική αναγνώριση. Η πραγματική ευτυχία πηγάζει από μέσα μας. Έτσι το πραγματικό ερώτημα που όλοι μας ξεχνάμε να θέσουμε στο τέλος του χρόνου είναι: «Τι έκανα λάθος το προηγούμενο έτος;». Ο στόχος της νέας χρονιάς βλέπετε δεν πρέπει να είναι η απόκτηση νέου υλικού πλούτου αλλά η βελτίωση του ίδιου μας του εαυτού. Αν το έτος που πέρασε, για παράδειγμα, παραμελούσα την οικογένειά μου κι αφιέρωνα πολύ χρόνο στη δουλειά μου, τότε αυτό ίσως είναι κάτι που αξίζει να προσπαθήσω να αλλάξω το νέο έτος. Αν τη χρονιά που πέρασε, κλείστηκα στον εαυτό μου κι απομάκρυνα φίλους και γνωστούς από δίπλα μου, ίσως αξίζει στόχος μου αυτή τη χρονιά να είναι να βρω ένα νέο, πραγματικό φίλο.

Όσα λάθη κι αν κάναμε το προηγούμενο έτος αξίζει πραγματικά να κάνουμε μια ανασκόπηση κι αφού τα εντοπίσουμε να προσπαθήσουμε να τα αλλάξουμε βελτιώνοντας τον εαυτό μας και τη ζωή μας. Γιατί μην ξεχνάτε ότι ευτυχισμένος είναι μόνο αυτός που νιώθει καλά με τον εαυτό του. Ένας άνθρωπος που θέτει σαν στόχο του να βελτιώσει τον εαυτό του δεν μπορεί παρά να είναι πιο ευτυχισμένος τη νέα χρονιά.

Καλή χρονιά σε όλους και Ε Υ Τ Υ Χ Ι Σ Μ Ε Ν Ο Σ  ο καινούργιος χρόνος!!

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην παρακάτω ιστοσελίδα:

http://stergiog.blogspot.com/2014/01/blog-post_9489.html