Όταν νιώθεις πως κάτι λείπει από τη ζωή σου…

Ακόμη κι όταν όλα στη ζωή σου πάνε καλά, υπάρχει κάτι που η ψυχή σου αναζητά εναγωνίως…

sad-man

Κουρασμένος μετά τη δουλειά γυρνά στο σπίτι. Δεν ήταν η πολύωρη εργασία στο γραφείο που τον είχε κουράσει. Όχι. Όλοι τον θεωρούσαν επιτυχημένο στη δουλειά του και η αλήθεια είναι ότι ήταν ένας άριστος επαγγελματίας. Είχε μια πολύ καλή θέση στην εταιρία και ο μισθός του ήταν εξίσου ικανοποιητικός. Κι όμως, ένιωθε ότι κάτι έλειπε από τη ζωή του.

Είχε βαρεθεί την καθημερινή του ρουτίνα. Κάθε μέρα ξυπνούσε, πήγαινε στο γραφείο κι όταν επέστρεφε στο σπίτι, μαγείρευε και ξεκουραζόταν. Αυτό βέβαια κάνουν όλοι, αλλά τον ίδιο δεν τον γέμιζε αυτός ο τρόπος ζωής. Ένιωθε ένα βάρος στο στήθος του. Μια μελαγχολία τον καταλάμβανε κάθε βράδυ που επέστρεφε στο σπίτι. Πάντα το ίδιο ερώτημα στροβιλιζόταν στο νου του: «Και σήμερα τι κατάφερα; Τι πρόσφερα σε αυτό τον κόσμο;» Πάντα φυσικά η ίδια ενοχλητική απάντηση αναδυόταν από το υποσυνείδητό του «Τίποτα. Πάλι τίποτα».

Ήξερε ότι αυτό έλειπε από τη ζωή του κι ότι αυτό αποτελούσε την καθημερινή πηγή της μελαγχολίας του. Ένιωθε ότι δεν πρόσφερε κάτι σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είχε κάνει κάτι για να αφήσει το δικό του αποτύπωμα σε αυτή τη γη. Ήθελε να κάνει κάτι σημαντικό. Το ήξερε ότι μπορούσε και το ένιωθε πως το είχε ανάγκη.

Βυθισμένος στις σκέψεις του, προσπαθούσε να βρει μια λύση ώστε να ανακουφιστεί το φορτίο που βάραινε την ψυχή του. Ξαφνικά μια σκέψη διαπερνά το νου του. Το πρόσωπό του φωτίστηκε. Είχε βρει τη λύση. Ήξερε ότι έπρεπε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να τη διαμορφώσει όπως εκείνος πραγματικά ήθελε.

Σηκώθηκε από τον καναπέ κι αφού ντύθηκε, κλείδωσε την πόρτα του διαμερίσματός του κι άρχισε να περπατά με γρήγορα κι ανυπόμονα βήματα. Μετά από λίγη ώρα, είχε επιτέλους φτάσει.

Το κτήριο ενός ορφανοτροφείου υψωνόταν μπροστά του. Όχι. Δεν είχε πάει εκεί για να αφήσει τρόφιμα για τα παιδιά. Δεν είχε πάει εκεί για να τους κάνει μια σύντομη επίσκεψη ώστε να νιώσει για λίγο καλύτερα με τον εαυτό του και στη συνέχεια να επιστρέψει στην καθημερινότητά του. Δεν ήθελε να ανακουφιστεί προσωρινά το τόσο βάρος που ένιωθε. Αντιθέτως, ήθελε να βρει μια μόνιμη λύση.

Η υπεύθυνη του ορφανοτροφείου πλησίασε στην πύλη και του είπε:

«Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω, κύριε;»

«Θα ήθελα να εργαστώ ως εθελοντής και να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ αυτά τα παιδιά», είπε και πριν προλάβει καν να ολοκληρώσει την πρότασή του η ψυχή του φάνηκε να γαληνεύει.

Είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό ακριβώς χρειαζόταν. Η έμμισθη εργασία μπορεί να κάλυπτε τις υλικές του ανάγκες αλλά ο άνθρωπος δεν αποτελείται μόνο από σώμα αλλά κι από ψυχή. Αυτό είναι κάτι που όλοι το ξεχνούν και παρασύρονται στους γρήγορους ρυθμούς της ζωής τους περιφρονώντας το ψυχικό βάρος τους που διαρκώς αυξάνεται. Ο άνθρωπος δεν έχει μόνο ανάγκη από λεφτά, αλλά χρειάζεται να νιώθει κι ότι προσφέρει κάτι σε αυτόν τον κόσμο. Η εθελοντική εργασία, λοιπόν, είναι ένας τρόπος να γεμίσει κανείς αυτό το κενό που νιώθει και να απαλύνει τον πόνο του. Η ψυχική ικανοποίηση που αισθάνεσαι με την εθελοντική εργασία δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο. Εσείς τι κάνετε για να απαλύνετε το ψυχικό σας βάρος; Μήπως ήρθε η ώρα να το σκεφτείτε;

Πηγή εικόνας: http://www.bite.ca/bitedaily/2012/04/how-to-get-away-with-murder/sad-man-2/

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εξής ιστοσελίδα:

http://www.polispost.com/article/38593/otan-niotheis-pos-kati-leipei-apo-ti-zoi-soy

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s